Jesse Jägers

Perception of Madness – Jesse Jägers

Waanzin doet dat. Hij is oogverblindend afzichtelijk. Hij wordt opgesloten, omdat we hem niet vrij durven te laten. We kijken ervan weg, omdat we hem niet kunnen aanzien. We kiezen om het leven te leiden, omdat er zoveel te lijden is wanneer we diep gaan. Iets wat hard gloeit doven we, omdat het te fel is. We zwakken de waanzin af, omdat hij zo krachtig is.

Installatiekunst

Middels een gloeiende installatie probeer ik de noodzaak van waanzin aan het licht te brengen. Het contrast en de tegenstrijdigheid van waanzin worden hierin belicht. 

Het contrast 

Het confronterende contrast van waanzin: “Wat ziek, wat een gek!” Of juist: “Wat mooi! Wat bijzonder!” Een deel van waanzin zegt dat er iets mist in het normale leven. Waanzin is intimiderend. Waanzin legt bloot wat er is, maar ook wat er niet is en wat er had kunnen zijn of nog kan komen. Je begint jezelf af te vragen: “Wie ben ik eigenlijk?” En dan begint de waanzin pas echt! 

De tegenstrijdigheid

Waanzin is doodeng, maar geeft anderzijds voldoening. Het lijkt ook nodig te zijn voor vooruitgang. Een doorsnee leven leidt tot een gemiddeld bestaan waarin we achteloos doen en laten – wat een hoop ellende met zich meebrengt. Het is verre van ‘normaal’ dat we zo makkelijk nemen wat ons met zoveel inspanning is gegeven. Nee, het is niet gek dat het met deze roekeloze levenswijze een hel op aarde wordt. Een ongemakkelijke waarheid, als we nu bijvoorbeeld kijken naar het Amazonegebied. Sommige uitdagingen vragen om boven onszelf uit te stijgen en daar is ‘normaal’ gewoon niet geweldig genoeg voor. 

De vrije natuur

Doordat wat zwak is vergaat en wat is sterk is overleeft, lijkt de wereld misschien een inhumane plek. Maar toch, als dat ook zo werkt met bewustzijn – en uiteindelijk dus ook met waanzin – hebben we niets te vrezen. Moeder Natuur heeft voor ons al een hoop voor elkaar gekregen, gun haar wat rust. Waar maken we ons eigenlijk druk om? Als we haar de ruimte geven, regelt ze het wel.

Het leven is waanzin, liefde is waanzin, kunst is waanzin… en ik doe altijd maar mijn uiterste best om ‘effe normaal’ te doen! Mijn bewustzijn lijkt waanzin almaar te willen ontvluchten. Om mij heen zie ik vaak eerst datgene wat lelijk is en moet ik moeite doen om verder te kijken om het mooie deeltje van de waanzin te zien. Maar als ik dan die moeite neem, wordt de inzet vaak genoeg beloond! Ik roep jullie op om op 13 en 14 september de strijdbijl te begraven en de waanzin toe te laten. Misschien kan mijn kunstinstallatie je daar een beetje bij helpen. Tot dan! 

Tot slot nog dit: 

Waanzin is een uitzonderlijk breed perspectief. De normale wereld is een heel klein stukje van de gekke werkelijkheid. Zodra die ongefilterd ervaren wordt, krijg je zuivere waanzin in zijn meest broze vorm. Pas dan is het mogelijk waanzin in context te zetten en een standpunt in te nemen.

Jesse